Roodkapje

Angst. Een belangrijk zaaigoed in de geschiedenis van de mensheid. Onmisbaar om te overleven. Diepgeworteld in ons DNA. Eenmaal gepoot woekert het als onkruid.
Als kind was ik bang in het donker. Geen wonder met al die verhalen over wolven, heksen, reuzen, geesten en boze stiefmoeders. Je vraagt je af waarom je kinderen opzadelt met zo’n berg aan irreële nonsens. Ze gaan er niet beter van slapen.
Ik had het ook niet zo op grote honden, sommige ooms, Molukkers, zuster Rosa, protestanten en de wijkagent. En je had God. Die was overal en zag alles. Een gesupersizede Sinterklaas met in plaats van de roe en snoep, de hemel en de hel. Voor altijd. Dat is andere koek. Dan kijk je wel uit voor je iets flikt.
Nog tijdens de lagere school begon ik die baardaap wel een beetje in twijfel te trekken. Er was immers maar één heel oud boek van. Weliswaar in twee delen, met in deel twee vier versies van hetzelfde verhaal. Maar toch. Weinig bewijs van die Ene, zijn zoon of die twee eeuwige vakantiebestemmingen. Slechts speculatie. Waarbij het paradijs ook nog verdomd veel weg had van een all inclusive.
Je zou onverschilligheid verwachten bij zoveel onzinnige intimidatie. Niets van dat al. Juist de slechte raadgever creëert de best betaalde banen. Zelfs zonder de toorn van een Almachtige jagen familieleden, docenten, ambtenaren, verzekeraars, politici, medici, media en alle andere burgers elkaar de stuipen op het lijf met maatschappelijk falen, straffen, boetes, schulden, aansprakelijkheid, crises, meeroken, pindakaas, vluchtelingen, kernenergie, suiker, massavernietigingswapens, moslims en het vergaan van de planeet. En hoe meer vrees, hoe meer marge.
Ik heb er inmiddels een goede gewoonte van gemaakt om elke vorm van bangmakerij direct te checken. Liefst bij de bron. Dat scheelt enorm. Immigratie bij de IND, voedsel bij het EFSA, klimaat bij het KNMI of het IPCC, economie en maatschappij bij het CBS of het CPB enzovoort. De feiten blijken zelden zorgelijk. De conclusies zijn daarentegen wel vaak verontrustend. En bij het persbericht loopt het ons allemaal dun door de broek. Terwijl we diep in ons hart weten dat oma en Roodkapje nog springlevend zijn. ‘t Is tenslotte maar een sprookje.