De zorgprofessional

Professionals zijn personen die in hun levensonderhoud voorzien door een speciale bezigheid, activiteit, studie of wetenschap. Aldus een van de vele definities. Ook een beroep dat langdurige scholing vereist wordt als heel professioneel ervaren. Een administratief medewerker is daarentegen geen professional, zo vertelt mij de site van Carrièretijger. Al doet ie z’n werk nog zo goed. Best bijzonder.
Vincent van Gogh was een nogal zwijgzame, in zichzelf gekeerde jongen. Hij maakte bijna geen enkele school af, haalde nauwelijks startkwalificaties, was te fanatiek of moeilijk in de omgang en wisselde grote conflicten af met zware depressies. Een lange opleiding tot kunstschilder heeft ie nooit gevolgd want hij werd overal weggestuurd of kreeg ruzie. Wat ’m zeker niet lukte was geld verdienen met zijn geklieder. Geen hond wilde die rommel hebben. Ik denk dat hij vandaag de dag wel een beroep had kunnen doen op de Wet Langdurige Zorg en in aanmerking zou komen voor passend onderwijs. Rugzakje, Wajong.
Vince verkocht bij leven maar één schilderij. Nou ja, en nog twee tekeningetjes. Hij was een amateur. Met een leuke hobby. Vierhonderd frank heeft hij voor dat ene werkje mogen ontvangen. Daar kan de schoorsteen niet van roken. Toch deed Vincent het. Schilderen. Omdat het moest, denk ik. Hij kon niet anders.
Ik heb geen gevoel bij het woord professional. Niet als bioloog, niet als woonbegeleider, niet als reisleider en niet als muzikant of tekstschrijver. Ik weet niet wat het inhoudt. Het maakt voor mij van elk talent een beroep. Iets waar je geld voor krijgt. Vraag me dan altijd meteen af of je het ook zou doen als er geen vergoeding tegenover zou staan. Ben bang dat heel veel mensen nee zeggen. Een probleem.
Aan de jaknikkers zou ik willen vragen of ze zonder financiële tegemoetkoming het werk net zo zouden uitvoeren. Ik denk daarbij speciaal aan onze zorgprofessionals. Zou iemand nog een urenregistratie bijhouden of behandelplannen schrijven als ie er toch geen geld voor zou krijgen? Ik verwacht het niet. Gaan liever zorgen, veel leuker. Nuttiger ook. Met meer tijd.
In ons land werken de grondtroepen in de hulpverlening al bijna voor niks. Onder grote druk het snot voor de ogen. Voor de voldoening, het menselijk contact. Omdat het moet, ze kunnen niet anders. Dus hoef je ze ook niet zo veel te geven. Doen het toch wel. En nu wordt het liefdevolle gedeelte van de professie ook nog overgenomen door vrijwilligers en mantelzorgers. Zodat een kleine groep carrièretijgers zichzelf kan voorzien in een nog beter levensonderhoud.
Zonder broer Theo hadden de Zonnebloemen het daglicht nooit gezien. Dan gaan mijn gedachten vanzelf naar de tienduizenden mensen die tegenwoordig hun aardappels te danken hebben aan deze amateur. Misschien wel hun leven.